Ul Langstroth - zalety i wady

Ule wielokorpusowe typu langstroth mają wiele zalet. Po pierwsze, dobrze sprawdzają się w pasiekach wykorzystujących odległe pożytki, tj. w gospodarce wędrownej. Poza tym, ponieważ w ulu langstrotha operujemy całymi korpusami, ułatwione jest zwiększanie liczebności rodziny - matki czerwią w górze gniazda, więc przestawianie korpusów pomoże na bieżąco zapewniać jej odpowiednie warunki do składania jaj. Korzystając z uli langstrotha, nie musimy również martwić się o zimowlę pszczelej rodziny - pokarm umieszczamy po prostu nad zimowym kłębem.

Nie zapominajmy jednak o tym, iż pojedynczy korpus ula langstroth jest zbyt mały, by pomieścić rodnię, tj. część gniazdową. Musimy więc zdecydować się, choć technicznie możliwe byłoby zmontowanie ula langstrotha z jednym korpusem, na korzystanie z przynajmniej dwóch korpusów (przy czym taka ilość na część gniazdową i tak jest zbyt duża). Optymalną ilością są jednak cztery korpusy - dwa gniazdowe, jeden przeznaczony na magazyn ramek z suszem i jeden wykorzystywany do okresowych przeglądów lub podkarmiania.

Zdaje się, iż jedną z wad uli typu langstrotha oraz uli wielokorpusowych w ogóle, jest konieczność budowania ich z ogromną precyzją (jeśli decydujemy się na skonstruowanie ula na własną rękę). Elementy uli wielokorpusowych muszą idealnie do siebie pasować, więc nawet minimalne, tj. kilkumilimetrowe odejście od prawidłowych wymiarów może spowodować, iż konstrukcja nie będzie miała pożądanej formy, a więc obsługa ula będzie znacznie utrudniona.

Okazuje się jednak, że tak czy siak prosta i tak nie będzie - obsługa uli wielokorpusowych, w tym też uli Langstrotha. Wymaga odpowiedniej fizycznej tężyzny, gdyż pszczelarz zmuszony jest do zdejmowania ważących w granicach 20-30 kilogramów magazynów miodowych (jest to konieczne do m.in. standardowej kontroli roju). Są one ciężkie szczególnie wtedy, gdy korzystamy z pełnowymiarowych ramek, czyli tych typowych właśnie dla uli langstrotha (ramki o mniejszych wymiarach mają odmiany płaskie).

Ule tego typu są bardziej wymagające - wymagają włożenia w korzystanie z nich większej siły niż np. ule leżakowe czy stojaki. Co ważne, wszystkie z tych trzech typów mają tzw. dostęp "od góry". Wszystkie wymagają tym samym odpowiedniego zabezpieczenia przez warunkami atmosferycznymi, np. deszczem czy gradem.

Opracowano na podstawie:

Krystyna Czekońska, Ul wielokorpusowy langstrotha, [w;] Zrób to sam, nr 6/1985, s. 21-22.
Werner Gekeler, Pszczoły. Poradnik hodowcy, wyd. RM, Warszawa 2006, s. 29- 32.

Zobacz również:

Ul Langstroth - budowa i wymiary

Ul wielokorpusowy - charakterystyka

Ul wielokorpusowy - wady i zalety