Truteń - samiec pszczoły miodnej

Trutnie, choć są samcami, przeczą nieco zasadom natury, że to płeć męska jest silniejsza. Są zdecydowanie gorzej wyposażone w narządy dodatkowe niż pszczoły robotnice, nie spełniają też żadnej znaczącej roli przy wytwarzaniu miodu.

Spośród wszystkich pszczół trutnie mają najdłuższy okres rozwoju – trwa on aż 24 dni. Gdy wychodzą z komórki, odgryzają wokoło jej zasklep. Od samego początku nie wykazują się pracowitością. Gdy jednocześnie wygryza się większa liczba trutni, sprzątaniem wygryzionych zasklepów zajmują się pszczoły robotnice.

Trutnie są grubsze od robotnic, a także mocniej zbudowane. Nie maja natomiast wola, żądła, koszyczków na pyłek, gruczołów woskowych i zapachowych. Wyraźnie krótsza jest też ich trąbka. Co więcej – przez pierwszy tydzień po wygryzieniu nie są w stanie same się odżywiać, muszą je karmić robotnice. Gdy skończą 8 dni, zaczynają podejmować pierwsze samodzielne loty, a po 12 dniach od wygryzienia stają się dojrzałe płciowo. Ta dojrzałość utrzymuje się przez około 40-50 dni.

W jednej rodzinie pszczelej zwykle znajduje się od 500 do 5000 trutni. Ich liczba jest ściśle kontrolowana – jeśli wygryzłoby się ich więcej, część i tak nie dostałaby pożywienia i zdechła z głodu. Lecącego trutnia jest dość łatwo rozpoznać – zamiast bzyczenia wydaje z siebie grube burczenie. Jedynym życiowym celem trutni wydaje się być zapłodnienie królowej. W tym celu zbierają się razem podczas lotu godowego. Pszczoła matka wabi je swoim specyficznym zapachem. Niestety, jest to już kres ich życia. Podczas kopulacji aparat kopulacyjny trutnia odrywa uwalniająca się matka, a truteń umiera.

Opracowano na podstawie:
Werner Gekeler, Pszczoły. Poradnik hodowcy, Wydawnictwo RM, Warszawa 2014, s. 21 

Zobacz również:

Truteń - cechy, lot godowy, znaczenie i trutowiska

Usuwanie trutni