Zastosowanie miodu w medycynie po XVII wieku

Zastosowanie miodu w medycynie po XVII wieku

O tym, że miód jest produktem cenionym od tysięcy lat świadczy chociażby fakt, że o jego zastosowaniu w medycynie rozwodzili się Hipokrates, Dioskurydes, Pliniusz i Awicenna. W tamtych czasach miód znajdował zastosowanie w leczeniu ran świeżych i "zastarzałych". Jak sytuacja ta wyglądała w farmacji po XVIII wieku? 

SPIS TREŚCI: 
1. Zastosowanie miodu w medycynie w XVIII, XIX i XX wieku
2. Miód różany
3. Miód koperkowy
4. Miód żywokostowy
5. Miód różano-boraksowy
6. Zastosowanie miodu w medycynie po XVII wieku - artykuły powiązane

1. Zastosowanie miodu w medycynie w XVIII, XIX i XX wieku 
Miód, ze względu na swoje właściwości, miał szerokie zastosowanie w medycynie XVIII, XIX i XX wieku. Raczej nie występował samodzielnie. Zwykle był traktowany jako dodatkowy składnik leków, nadający im wyjątkowego smaku i przyjemnego zapachu. Właściwości lecznicze miodu determinowały jego zastosowanie głównie w produkcji środków wykrztuśnych (syropów) oraz środków regulujących wypróżnienia.

Postępująca wiedza w zakresie właściwości miodu i jego zastosowania sprawiły, że miód surowy (miód nieprzetworzony, żywy, nieogrzewany) i miód oczyszczony (Mel depuratum), czyli "miód pozbawiony domieszek takich jako woski, substancje białkowe i pyłki kwiatowe"[1], były wykorzystywane do produkcji roztworów lecznicych.

2. Miód różany 
Jednym z takich roztworów był miód różany, w skład którego wchodził miód oczyszczony (900g), gliceryna (100 g) oraz olejek różany (0,05 g). Niekiedy był rozcieńczany naparem szałwiowym. Wykorzystywany był do płukania ust i gardła.

3. Miód koperkowy 
Miód koperkowy sporządzany był z miodu oczyszczonego, olejku koperkowego, słodu oraz syropu zwykłego (sacharoza + woda). Uzyskany syrop miał zastosowanie w łagodzeniu objawów przeziębień (kataru i kaszlu) oraz usuwania wzdęć. 

4. Miód żywokostowy 
Na miód żywokostowy (Mel Symphyti, Mel Consolidae) składał się: miód oczyszczony, sacharoza oraz wyciąg wodno-etanolowy z korzenia żywokostu i lukrecji. Zastosowanie miodu żywokostowego zawierało się w walce z kaszlem, nieżytem krtani, oskrzeli i gardła.

5. Miód różano-boraksowy 
Miód różano-boraksowy (Mel rosat. cum Borace, Mel Boracinum) składał się z miodu różanego oraz roztworu boraksu. Wykorzystywany był w medycynie XIX wieku w leczeniu aft, kaszlu i zapaleniu gardła. Ze względu na niebezpieczeństwo zatrucia dzieci został dość szybko wycofany. 

Opracowano na podstawie:

Henryk Różański, Spadź, trochę o miodach, http://rozanski.li, Data odczytu: 01.05.2016

[1] Stanisław Kohlmünzer, Farmakognozja: podręcznik dla studentów farmacji, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003, s. 669

6. Zastosowanie miodu w medycynie po XVII wieku - artykuły powiązane