Działanie antyoksydacyjne (aktywność antybakteryjna) miodu

Aktywność antybakteryjna jest najłatwiejszą do zbadania i przez to najbardziej odkrytą z aktywności miodu. W nieprzetworzonym miodzie jest ona przypisywana wysokiej zawartości cukru i kwasowości (pH wynosi od 3.5 do 5.0). Rozcieńczony miód również wykazuje działanie antybakteryjne, składniki aktywne określa się mianem inhibiny. Działanie to zostało później przypisane nadtlenkowi wodoru, który jest produktem ubocznym przy tworzeniu się kwasu glukozowego. Enzym odpowiedzialny - oksydaza glukozowa - jest nieaktywny w nieprzetworzonym miodzie. Jednak w roztworach miodu z odpowiednim pH aktywność antybakteryjna jest przypisywana głównie obecności nadtlenku węgla. Jest to proces ważny biologicznie - dzięki niemu miód, który nie jest dojrzały (zawiera małą ilość cukru), jest chroniony.

Oba te mechanizmy po części wyjaśniają odkażające działanie miodu oraz ich udział przy walce z przeziębieniem i infekcjami. Żaden z nich nie wyjaśnia jednak dlaczego miód pomaga na oparzenia (Heggers, et al., 1987) i przyczynia się do szybszego gojenia ran oraz zmniejsza blizny. Przeszczep Sabralimanyama (1993) przyjął się w 100% dzięki smarowaniu rany miodem przez 12 miesięcy. Aktywność antybakteryjna różni się zależnie od rodzaju miodu (Dustmann, et al., 1979; Revathy and Banerji, 1980; Jeddar et al., 1985 and Molan et al., 1988). Poza oksydazą glukozową miód zdaje się zawierać inne, nieznane substancje antybakteryjne - takie jak polifenole. Inne czynniki zostały wyróżnione w kilku badaniach (Toth et al., 1987; Bagdanov, 1989 and Molan et al., 1989) ale jako całość nie są przebadane naukowo. Udowodnione jest jednak, że aktywność antybakteryjna miodu jest osłabiona po jego podgrzaniu lub wystawieniu na działanie słońca (Dustmann, 1979).

Oryginał: R. Krell, Value-added products from beekeeping, FAO Agricultural Services Bulletin No. 124, Rome 1996

Zobacz również:

Skład miodu

Właściwości miodu i zastosowanie miodu