Korkowiec amurski – roślina miododajna

Korkowiec amurski – roślina miododajna

Korkowiec amurski (Phellodendron amurense Rupr.) pod względem wielości zastosowań naprawdę robi wrażenie. Z jego drewna wykonuje się meble, z łyka – produkuje barwnik, a charakterystyczny, orzeźwiający zapach działa odstraszająco na komary. Korkowiec amurski jest przy tym bardzo piękną roślina ozdobą i ma wysokie właściwości miododajne.

Korkowiec amurski w warunkach naturalnych występuje w dalekiej Azji, między innymi w Chinach i Mandżurii. Jednak w naszych warunkach również radzi sobie zaskakująco dobrze. Im starsze drzewo, tym bardziej staje się odporne na złe warunki atmosferyczne. Drzewo może dorastać nawet do 15 metrów, dzięki czemu nie tylko świetnie się prezentuje, ale też daje cień w upalne dni. Ma spłaszczoną, nisko osadzoną koronę, jest więc chętnie oblatywane przez owady zbierające pyłek i nektar. Kora drzewa jest jasnoszara i mocno popękana. Liście są pierzaste, a po zerwaniu i roztarciu w rękach wydzielają zapach terpentyny.

Kwiaty korkowca amurskiego są rozdzielnopłciowe, czyli na jednym drzewie są kwiaty męskie i żeńskie. Kwitną w kolorze żółto-zielonym. Owoce w formie czarnego pestkowca mogą utrzymywać się na drzewie nawet do kolejnej wiosny. Korkowiec amurski kwitnie najczęściej w czerwcu, natomiast owocuje co drugi rok. Wydajność miodowa drzewa to 50-80 kg z hektara pożytku, wydajność pyłkowa jest natomiast bardzo duża.

Korkowiec amurski jest doskonałą roślina miododajną, którą pszczelarze coraz chętniej sadzą w pobliżu swoich pasiek. Drzewo rośnie bardzo szybko, a przy dobrych warunkach może przeżyć nawet 300 lat. To doskonały sposób na zadbanie o dobre pożytki pszczele dla kolejnych pokoleń pszczelarzy, którzy na pewno będą borykać się z problemami związanymi z ilością pożytków. Korkowiec amurski można wyhodować z nasion wydobytych bezpośrednio z owoców. Nasiona wschodzą najpierw na rozsadniku, a gdy powstaną z nich siewki, umieszcza się je bezpośrednio do gruntu. Można też kupić gotową sadzonkę korkowca amurskiego w szkółce drzewnej, co zaoszczędzi sporej ilości pracy tym pszczelarzom, którzy nie do końca czują się ogrodnikami.

Opracowano na podstawie:
Bolesław Jabłoński, Ogródek pszczelarski, Oddział Pszczelnictwa ISK, Puławy 2003, s. 43-44

Zobacz również:

Rośliny miododajne, rośliny pożytkowe, rośliny pszczelarskie - spis