Ogórecznik lekarski – roślina miododajna

Ogórecznik lekarski – roślina miododajna

Ogórecznik lekarski (Borago officinalis L.) znany i wykorzystywany był już w starożytności. Jego liście dodawano do wina żołnierzom idącym na wojnę – miały dodawać siły i męstwa. Dziś ogórecznik jest wykorzystywany głównie jako roślina ozdobna i, oczywiście, miododajna.

Ogórecznik lekarski pochodzi z krajów śródziemnomorskich, doskonale czuje się w suchym i ciepłym klimacie. Uprawiany jest od dawna w całej Europie – kiedyś głównie dla ziela, a w ostatnich latach także dla nasion, które zawierają cenne substancje lecznicze. Lubi gleby lekkie, ale urodzajne.

Ogórecznik jest rośliną jednoroczną, osiąga wysokość od 50 do 80 cm, a jego łodyga jest silnie rozgałęziona i pokryta szorstkimi włoskami. Dolne liście są duże, jajowate i z ogonkami, natomiast górne są niewielkie i obejmują wpół łodygę. Kwiaty są zrosłopłatkowe – początkowo mają barwę różową, natomiast po zapyleniu stają się niebieskie. Wydzielają bardzo dużo nektaru i są chętnie oblatywane przez pszczoły nawet w niezbyt pogodne dni, gdy temperatura oscyluje w granicach 10 stopni Celsjusza. Zarówno kwiaty, jak i liście mają intensywny, ogórkowy zapach, który przyciąga nie tylko pszczoły, ale też inne owady.

Kwitnienie ogórecznika lekarskiego rozpoczyna się pod koniec czerwca i trwa około trzech tygodni. Choć to niewiele w porównaniu z innymi roślinami miododajnymi, krótki czas kwitnienia jest rekompensowany przez bardzo obfite nektarowanie. Wydajność miodowa ogórecznika lekarskiego to około 200 kg z jednego hektara pożytku. Jest to więc roślina idealna do uprawy w przypasiecznych ogródkach.

Ogórecznik lekarski rozmnaża się wyłącznie z nasion. Należy je wysiewać wczesną wiosną w rzędach oddalonych od siebie o około 40 cm. Niestety, nasiona ogórecznika są bardzo lubiane przez ptaki, dlatego trzeba zastosować środki zapobiegawcze, by nie wydziobały ich z gleby przed wykiełkowaniem. Kwitnienie rozpoczyna się po 40 dniach od zasiania ogórecznika. Jeśli pszczelarz będzie intensywnie podcinał rośliny, można czas kwitnienia wydłużyć nawet o kilka tygodni.

Opracowano na podstawie:
Zofia Demianowicz, Rośliny miododajne, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1953, s. 59
Bolesław Jabłoński, Ogródek pszczelarski, Odział Pszczelnictwa ISK, Puławy 1993, s. 17-18

Zobacz również:

Rośliny miododajne, rośliny pożytkowe, rośliny pszczelarskie - spis