Śnieguliczka biała, śnieguliczka białojagodowa – roślina miododajna

Śnieguliczka biała, śnieguliczka białojagodowa – roślina miododajna

Śnieguliczka biała (Symphoricarpos albus L.) pochodzi z Ameryki Północnej, gdzie występuje na różnych szerokościach geograficznych. W Europie pojawiła się pod koniec XIX wieku. W Polsce jest roślina uprawną, ale szybko dziczejącą – można więc ją spotkać nie tylko w ogrodach czy na działkach.

Śnieguliczka biała jest krzewem o dość niewielkich wymaganiach glebowych. Jest bardzo plastyczna, dobrze znosi przycinanie i szybciej rośnie – jest więc idealnym rozwiązaniem jeśli chodzi o zielone, naturalne żywopłoty. I w takiej postaci można ją spotkać naprawdę często. Jeśli zobaczymy gdzieś krzewy z białymi, gąbczastymi jagodami w kształcie kulek, to właśnie śnieguliczka.

Krzew może osiągać naprawdę spore rozmiary – nawet do 2 metrów. Ma długie łodygi, które początkowo są zielone, a potem częściowo drewnieją. Liście są naprzeciwległe, eliptyczne i mają krótkie ogonki. Natomiast kwiaty są drobne, lekko różowe, o kształcie dzwonka. Kwiaty wewnątrz są silnie owłosione, a nektarnik znajduje się na dnie korony i jest pokryty włoskami – w ten sposób staje się mniej wrażliwy na zmiany pogody i pszczoły mogą zbierać nektar także podczas kiepskich do miodobrania warunków atmosferycznych.

Śnieguliczka biała kwitnie od czerwca do września i przez cały czas jest silnie oblatywana przez pszczoły. Jej wydajność miodowa sięga 120 kg z hektara, natomiast wydajność pyłkowa jest niewielka, bo od 2 do 8 kg z hektara. Uprawa śnieguliczki udaje się praktycznie na każdej glebie, zarówno żyznej, jak i ubogiej w wilgoć i składniki mineralne. Roślina może rosnąć w pełnym słońcu, ale poradzi sobie także pod koronami wysokich drzew.

Najlepszym sposobem rozmnażania śnieguliczki jest rozmnażanie wegetatywne. Odrosty należy odcinać późną jesienią lub wczesną wiosną. Śnieguliczka łatwo się przyjmuje, choć wymaga sporo czasu i pielęgnacji. Pierwsze dwa lata sadzonki muszą spędzić w szkółce, dopiero potem są gotowe do wysadzenia na stałe.

Opracowano na podstawie:
Zofia Demianowicz, Rośliny miododajne, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1953, s. 81
Bolesław Jabłoński, Ogródek pszczelarski, Odział Pszczelnictwa ISK, Puławy 1993, s. 47-48

Zobacz również:

Rośliny miododajne, rośliny pożytkowe, rośliny pszczelarskie - spis