Książka pasieczna i karta ula

Książka pasieczna i karta ula

Książka pasieczna i karta ula to doskonały sposób na uporządkowane informacje na temat posiadanych rodzin, ich zdrowotności i prowadzonych zabiegów leczniczych oraz pielęgnacyjnych.

Notatki na temat wydajności pszczół, ich zachowania przy różnych warunkach pożytkowych i pogodowych są bardzo przydatne w dalszej pracy. Warto je więc stosować w codziennej pracy w pasiece. Notatki można prowadzić na wiele sposobów – wybór zależy od indywidualnych preferencji i upodobań pszczelarza. Mogą to być zapisy wykonywane na samym ulu albo notatki wykonywane na folii przykrywającej za pomocą niezmywalnego flamastra – żeby zapisków nie zmył deszcz. Można też wykorzystać szeroką taśmę do klejenia i przyklejać na ulu zwykłą kartkę papieru, za to odpowiednio umocowana i zabezpieczoną. Dobrym i nieco bardziej profesjonalnym podejściem do sporządzania notatek jest prowadzenie książki pasiecznej. Wtedy każdej rodzinie trzeba nadać odpowiedni numer, a wszystkie dane skrupulatnie zapisywać do książki. Najważniejsze – w przypadku prowadzenia książki pasiecznej trzeba zapomnieć o myśleniu typu: nie chce mi się albo pomyślę i zapisze o tym jutro. Wszystkie zapisy muszą być prowadzone na bieżąco.

Książka pasieczna przydaje się zawsze, jednak wyjątkowo niezastąpiona jest w przypadku pasieczysk, które są oddalone od miejsca zamieszkania właściciela pszczół. Przy pomocy książki pasiecznej przygotowuje się prace związane z przeglądami, wędrówki pszczół, wykonuje się odkłady, podkarmia rodzinę czy niweluje jej nastrój rojowy. Takie kwestie, jak zachowanie pszczół, nastrój rojowy, wygląd plastrów z czerwiem i ich ułożenie, a także zaobserwowane objawy chorób ocenia się w skali od jednego do czterech.

Opracowano na podstawie:
Werner Gekeler, Pszczoły. Poradnik hodowcy, Wydawnictwo RM, Warszawa 2014, s. 156

Zobacz również:

Zalecenia pszczelarskie na kwiecień