Pszczelarstwo darwinowskie – ratunek dla pszczelej populacji?

Pszczelarstwo darwinowskie – ratunek dla pszczelej populacji?

Jak informuje dziennik The Washington Post, Thomas D. Seeley, emerytowany profesor Uniwersytetu Cornell w Stanach Zjednoczonych uważa, że lekarstwem na odnotowywany od lat spadek liczebności pszczelej populacji może być pszczelarstwo darwinowskie, czyli hodowla pszczół w sposób jak najbardziej zbliżony do warunków naturalnych. 

Pszczelarstwo darwinowskie od 2012 roku zyskuje coraz większą popularność, szczególnie w USA. Polega ono na stworzeniu optymalnych standardów produkcji miodu, poprzez odwzorowanie w hodowli warunków życia pszczół na wolności. Sprowadza się to do utrzymywania niewielkich kolonii w małych ulach, zbliżonych rozmiarami do naturalnej jamy gniazdowej. Pszczele siedliska są znacząco oddalone od siebie, co ma uniemożliwiać przenoszenie się pasożytów z jednej kolonii do drugiej. Ponadto pasieka powinna być z dala od miejsc, gdzie mogą być stosowane pestycydy. Warto także stawiać ule z nieobrobionego drewna, aby zachęcić owady do produkcji propolisu, mieszanki żywic, wosku pszczelego i innych materiałów wytwarzanych przez pszczoły, które w naturalny sposób służą przeciwdziałaniu infekcjom i wirusom. 

Takie warunki mają zapewnić pszczołom jak najlepszy rozwój, gdyż w nich od około 120 milionów lat owady te potrafiły w naturalny sposób dostosować się do wszelkich zmian, wykorzystując cały zestaw dostępnych im narzędzi i umiejętności, by przetrwać i się rozmnażać. Pojęcie pszczelarstwa darwinowskiego to oczywiście ukłon w stronę Karola Darwina, który uważał, że dobór naturalny z biegiem czasu daje gatunkom zdolność do przeżycia i reprodukcji. 

Profesor Seeley przestrzega przy tym przed komercyjną hodowlą pszczół, polegającą na ma masowym tworzeniu kolonii o dużej wielkości i wysokiej produkcji miodu. Pszczoły pochodzące z takich pasiek zazwyczaj są nieodporne na roztocza Varroa, które wywołują warrozę – groźną chorobę wśród pszczelej populacji. Natomiast w warunkach naturalnych dorosłe pszczoły robotnice potrafią zabijać roztocza Varroa, co stanowić ma kolejny argument za pszczelarstwem darwinowskim. 

Kolejnym zagrożeniem zdaniem badaczy jest pszczelarstwo wędrowne, polegające na przewożeniu pszczół w różne miejsca, celem zapylenia danej okolicy. Problem polega na tym, że w różnych lokalizacjach mogą panować różne warunki, a przez to pszczoły mogą być narażone na kontakt z roztoczami czy pestycydami. Ponadto częste przenoszenie wywołuje u zapylaczy niepotrzebny stres.