Święte pszczoły miodne - starożytność

Święte pszczoły miodne – starożytność

Pszczoły miodne fascynowały człowieka już w starożytności. Ich wyjątkowe zachowania, mądrość, tworzenie społeczności oraz umiejętność wytwarzania złocistego miodu sprawiały, że otaczane były szczególnym kultem i przypisywano im wyjątkową moc.

Ludzie starożytni wielu zjawiskom, których nie potrafili wytłumaczyć za pomocą nauki, przypisywali nadprzyrodzone moce i boskie pochodzenie. Tak też było z pszczołami – traktowano je jak święte stworzenia, a produkowany przez nie miód uważano za pokarm bogów: życiodajny i dający nieśmiertelność.

W starożytnym Egipcie pszczoły były atrybutem władcy i jednym z symboli zjednoczenia. Egipcjanie wierzyli, że pochodzą one z nieba i są istotami nadprzyrodzonymi. Wierzono też, że potrafią zapewnić nieśmiertelność. Dlatego bardzo często ciała zmarłych, oprócz balsamowania, smarowano też modem – miał im on zapewnić bezpieczna podróż do krainy wieczności.

W kulturze starożytnej Grecji pszczoły pojawiły się nieco później, jednak także i tam miały wyjątkową moc i wiązane były z nieśmiertelnością. Wiele greckich bogiń miało wizerunek pszczół. Podczas gdy zwykli śmiertelnicy kojarzyli pszczoły z nadprzyrodzonymi mocami, wielu filozofów uważało je za synonim mądrości, roztropności i pracowitości. Zbieranie nektaru z kwiatów uważali oni za symbol dotarcia do wiedzy absolutnej i tajemnej, do esencji mądrości.

Święte pszczoły możemy odnaleźć także w kulturze starożytnych Indii. Także tam postać owada była wizerunkiem wielu bóstw, a obserwacja pracy pszczół pozwalała doświadczyć mądrości, piękna i mocy wszechświata. Nawet w dzisiejszych Indiach w wielu regionach pszczoły traktowane są jak świętość.