Historia ula

Treść oryginalna artykułu: "O ulu"

Dawniej pszczoły były hodowane w ulach o gniazdach nierozerwalnych. Z biegiem czasu, zaszła konieczna potrzeba kierowania pszczołami, a główną rolę w danym razie odegrał ul. (...)

Ule bywają budowane z drzewa i słomy: jednak ule ze słomy nie są praktyczne; słoma używana jest jeszcze na wewnątrz ula. Ul musi być ciepły i tak urządzony, żeby w każdym czasie i razie, ramki mogły być: zsuwane, a ul powiększony lub zmniejszony miarę siły roju. Pierwszy ul z ruchomemi snozami był obmyślony w Grecji w 18 stuleciu. Prawie jednocześnie przyrodnik francuski: Hubert, obmyślił i wprowadził w użycie ul rozbieralny, systemu książkowego.

Około 1840 r. ks. dr. Jan Dzierżon obmyślił i wprowadził ule snozowe, nazywając jedne stojakami, drugie zaś leżakami; z czasem ule te zostały nazwane Dzierżonam: od nazwiska wynalazcy. Ul Huberta został już całkowicie zarzucony, natomiast ule Dzierżona stojaki, spotykają się jeszcze nie tylko w Polsce, ale nawet w Niemczech i Rosji. Następnie wprowadzone były ule rozbieralne, pomysłów ks. Dolinowskiego, Romoszyńskiego i innych; jednak wynalazki ich nie przyjęły się. Dopiero w 1870 r. profesor Uniwersytetu Lwowskiego, dr. Teofil Ciesielski, obmyślił ramkę na plaster i w ten sposób utworzył typ ula gnieździe rozbieralnem i otwieranem z boku. Ul ten w 1875 r. na Zjeździe Pszczelarzy Galicyjskich we Lwowie uznano za najlepszy i nazwano go Ulem Słowiańskim.

Ul Słowiański rozpowszechnił się w b. Małopolsce, nad granicznych miejscowościach b. Kongresówki, Czechosłowacji i Ukrainie. W 1880 r. w b. Kongresówce Kazimierz Lewicki wzorując się na ulu Dzierżona i Słowiańskim zmienił ramkę, wprowadził 18 ramek i utworzył typ ula otwieranego zgóry; ul ten, nazwał stojako-leżakiem, później nazwany ulem Lewickiego od nazwiska wynalazcy. W 1883 r. tenże Lewicki ulepszył kuszkę słomianą przez powiększenie jej, obicie deskami i urządzenie ruchomej nadstawki ramkowej. Tak ulepszoną kuszkę nazwał Bezdenkiem snozowym z nadstawką ramkową. Bezdenek ma tę zaletę, że jako budowany wewnątrz za słomy, zewnątrz z desek, jest zimą ciepły, latem zaś chłodniejszy. Ponieważ u góry jest węższy, a u dołu szerszy, przeto zimą więcej utrzymuje ciepła, zaś wiosną w miarę przybywanie pszczół, gniazdo jest szersze. (...)

Artykuł pochodzi z gazety "Głos Miechowskiej Wsi" wydanej 3. sierpnia 2013 r. przez Muzeum Ziemi Miechowskiej z dotacji Muzeum Historii Polski w Warszawie w ramach programu Patriotyzm Jutra. Wydanie gazety wraz z artykułami w takiej formie było jedną z atrakcji wystawy pt. "Chłop potęgą jest i basta! 110. rocznica Wystawy Włościańskiej Miechów 1903".

Zobacz również:

Ule niemieckie - Gerstunga, Zandera, znormalizowany niemiecki